J. Bernlef - Cellojaren

Bernlef trof het woord Cellojaren aan in een Engelse krant. En hoewel het woord nog in geen woordenboek te vinden is kunnen we wel aannemen dat het zoveel betekent als 'nadagen', de jaren waarin melancholie en verdriet doorklinken.

Veel van de negentien verhalen in deze bundel spelen zich af in het tussengebied dat Berlef eens 'het anomieme deel van onze persoonlijkheid' noemde, het gebied waar ons leven even geregeerd lijkt te worden door ons lichaam. Het is dan ook geen toeval dat in een aantal verhalen de verhouding tussen schilder en model centraal staat.