'dankwoordje'

08-05-2012 Het requiem ‘Tonio’ heb ik eerst en vooral geschreven om mijn verongelukte zoon over het graf heen nog zoiets als een stem te geven, voor zolang het duurde. Om in die opzet te slagen had ik lezers nodig. Het vervult me met trots, ook namens Tonio, dat zoveel mensen zich hebben willen verdiepen in zijn te korte leven en wat het voor Mirjam en mij betekende zo’n unieke jongen te verliezen. Onder de stem die we hem nog zo lang mogelijk gunden, is door de Librisprijs nu een extra klankkast geplaatst. Ik dank de jury voor het vertrouwen dat ze in het boek heeft gesteld. Ik dank de organisatie voor de geboden gastvrijheid, waarvan Mirjam en ik spijtig genoeg niet in staat waren gebruik te maken: het verstrijken van de maanden sinds Tonio’s dood gaat, hebben wij ontdekt, niet gelijk op met het slijten van de pijn óm zijn dood. Wij volgen de uitreiking thuis, via Nieuwsuur. Voorts dank ik iedereen van uitgeverij De Bezige Bij, ook voor het door de wereld helpen van het boek, als ik daar zelf niet toe in staat bleek. En op de laatste – dus op de eerste – plaats dank ik Tonio’s moeder, mijn lieve Mirjam, zonder wie het boek, dat eveneens namens haar is geschreven, er nooit gekomen was. En jij daar, Tonio, ik had liever geen requiem voor je gemaakt. Maar het moest nou eenmaal.